Palący jakieś zioła

Pustelnik w ekstazie
Ryc. Ekstaza
(rys. Maciej Krzywcki)

Słynne jest powiedzenie Dody, która powiedziała publicznie o prorokach ST i autorach ksiąg ST:

Doda (Dorota Rabczewska) "[...] ciężko wierzyć w coś, co spisał jakiś napruty winem i palący jakieś zioła ...".

Słowa te zaprowadziły ją do Sądu, gdyż została oskarżona o obrazę uczuć religijnych.

Sprawdźmy zatem czy miała rację lub mogła mieć rację. Czy prorocy ST używali środków psychoaktywnych?

Możemy tu podkreślić, że:

Rośliny psychoaktywne, które można znaleźć w Palestynie
(kliknij w nagłówek kolumny aby posortować alfabetycznie rosnąco
ponowne kliknięcie sortuje malejąco
).
Nazwa łacińska Nazwa polska Składniki i opis Sposób użycia Działanie
Artemisia asinthium L. Bylica piołun tujol, tujon, azulogeny, garbniki, kwercetyna flawonoid artemisyntyna, gorycze glikozydowe: absyntyna, anabsyntyna Dodawany do alkoholu W Palestynie najczęściej spotyka się Artemisia herba-alba. Działanie usypiające i narkotyzujące. W wysokich dawkach działa skurczowo i paraliżująco.
Atropa belladonna L. Pokrzyk wilcza jagoda L-hioscyjamina, atropina, niewielkie ilości skopolaminy i belladoniny. Korzeń zawiera apoatropinę. Dodatek do wina Wszystkie części rośliny są śmiertelnie trujące. Wywołuje stany podniecenia, przyśpieszenie oddechu, rozszerzenie źrenic, przyśpieszenie akcji serca, osłabienie bólu, halucynacje. Smiertelna dawka dla dorosłego to 10 -12 jagód lub 0.3 g liści.
Cannabis sativa L. Konopie siewne kanabinoidy: tetrahydrokanabinol (TCH). Marihuana - oczyszczone z liści i suszone kwiatostany żeńskie
Haszysz - żywica z żeńskich kwiatów
Palenie lub spożycie. Wywołuje stany zamroczenia, niepokój, zaburzenia postrzegania i podwyższone pobudzenie seksualne, później działanie uspokajające. Używane do leczenia depresji, bólów głowy, migreny i in.
Coffea arabica L. Kawa arabska Kofeina i jej sole, teobromina, teofilina, kwas nikotynowy Zucie owoców Pobudzająca, moczopędna. Powoduje przyśpieszenie akcji serca, zaburzenia snu.
Commiphora myrrha (Ness) Engl.. Balsamowiec mirra Mirra - wonna żywica żółta lub brunatna. Nierozpuszczalna w wodzie. Zywicę pozyskuje się przez nacinanie gałęzi. Balsam z Gileadu znany w czasach Salomona wyrabiano z C. opobalsamum (Le Moine) Engl. Z innych gatunków uzyskiwano żywicę pośledniej jakości.
Zawiera gumę, kwaśne polisacharydy, żywicę, olejek eteryczny z eugenolem i furanoseskwiterpen.
Dodatek do wina Smak wytrawny, nieco gorzki. Używane jako środek leczniczy i afrodyzjak, ale przede wszystkim jako składnik do wyrobu kadzidła oraz pachnidła do skrapiania szat i pocieli. Używano także przy balsamowaniu. Była składnikiem świętego oleju używanego przy namaszczeniu kultowym. Po rozpuszczeniu w winie (Mk 15,23) lub zmieszaniu z aloesem (J 19,39) ma działanie uspokajające i przeciwbólowe. Podawana była skazańcom doznających tortur.
Conium maculatum L. Szczwół plamisty Alkaloidy piperydynowe: koniina, koniceina, konchydryna, metylokoniina i in. Spożycie Śmiertelnie trujący. Trucizna dla skazańców. Kielich cykuty (sok z niedojrzałych owoców) wypił Sokrates. Składnik maści wiedźmich. Koniina wchłania się przez błony śluzowe i skórę. Paraliżuje zakończenia nerwowe, powoduje paraliż motorycznych zakończeń nerwowych. Powoduje zaburzenia widzenia. W małych dawkach działanie narkotyczne.
Datura stramonium L. Bieluń dziędzierzawa Alkaloidy tropanowe L-hioscjamina, atropina, L-skopolamina, apotropina, nikotyna, flawonoidy, itp. Nasiona dodawane do napojów. Wdychanie dymu ze spalania. Silnie trujący. Środek odurzający. Środek przeciw astmie. Afrodyzjak. Powoduje halucynacje.
Ephedra spp. L. Przęśl Efedryna i jej sole. W napojach, często z dodatkiem konopii lub popiół do wąchania. Silna trucizna. używana w leczeniu astmy. Pobudza centralny układ nerwowy. Uzależnia.
Hyoscyamus niger L. Lulek czarny L-hioscyjamina, L-skopolamina, atropina, apoatropina, kuskohigryna, i in. Dodatek do napojów alkoholowych. Składnik maści widźmich. Działa pobudzająco na kresomózgowie, międzymózgowie i rdzeń przedłużony. Halucynogen. Zaburzenia widzenia i mowy.
Laurus nobilis L. Wawrzyn szlachetny Olejeki eteryczne, seskwiterpeny, terpineol, eremantyna, laurenobiolid Dym Działa psychoaktywnie.
Lolium temulentum L. Życica roczna temulina W napojach Działanie odurzające, zataczanie się, upośledzenie zdolności myślenia,
Mandragora officinarum L. Mandragora lekarska Alkaloid tropanowe, L-skopolamina, atropina, apoatropina, L-hioscyjamina, hioscyna, kuskohigryna, mandragoryna, beladonina i in. Dym kadzidła Silnie halucynogenna, narkotyzująca.
Papaver spp. L Mak Najlepszy to mak lekarski (Papaver somniferum L.).
Opium - stężały na powietrzu, a następnie suszony w 60 stopniach sok mleczny. Zawiera alkaloid makowe, kwas mlekonowy i in. Około 40 alkaloidów typu morfiny (morfina, kodeina, tebaina) i beznzyloizochinolinowych (papaweryna, noskapina, narceina, retikulina).
Opium - jedzone, palone lub podawane w lewatywie. Silne działanie odurzające, uspokajająco-hipnotyczne, narkotyzujące i rozkurczowe.
Peganum harmala L. Ruta syryjska Nasiona zawierają substancje halucynogenne; Alkaloidy Beta-karbolinowe (harmina, harmalina, tetrahydroharman, harmalol), alkaloidy chinazolinowe Żucie i przełykanie nasion. Palenie nasion. Kadzidło. W małych dawkach działanie uspokajające i antydepresyjne. W średnich dawkach - działanie halucynogenne.
Solanum dulcamara L. Psianka słodkogórz Alkaloidy glikozydowe o charakterze sterydowym. Jagod i liście zawierają solaninę, soladulcynę, tomatidenol, solasodynę, itp. Spożycie. Składnik maści wiedźmich. Bardzo niebezpieczny. Działa paraliżująco na system nerwowy.
Solanum nigra L. Psianka czarna Jagody zawierają solaninę i inne alkaloidy jak w psiance słodkogórz. Spożycie niedojrzałych jagód. Dodawana do maści wiedźmich. Nie udokumentowne, ale znane od wieków.
Claviceps purpurea (Fr.) Tulasne Buławinka czerwona Pochodne kwasu lizergowego, ergometryna, ergotamina, ergotoksyna, histamina, tyramina, etc. W mące z jęczmienia, pszenicy, a zwłaszcza żyta porażonych tym grzybem. Spożycie Działanie psychomotoryczne. Kolejne objawy to: halucynacje, skurcze, gangrena, utrata kończyn, szaleństwo i wreszcie śmierć.

Po nazwie łacińskiej na ogół występuje skrót np. 'L.' lub pełna nazwa. Jest to albo nazwisko uczonego, który jako pierwszy opisał gatunek albo skrót tego nazwiska jeśli jest powszechnie znane. Np. 'L.' oznacza Linnaeus.

Nazwa łacińska gatunku jest dwuczęściowa. Np. w nazwie Claviceps purpurea 'Claviceps' to nazwa rodzaju, a 'purpurea' to określenie gatunku.

'spp.' oznacza 'każdy gatunek z tego rodzaju'

Bieluń dziędzierzawa
Ryc. Bieluń dziędzierzawa (fot. unknown)

W hebrajskim 'prorokować' znaczyło 'działać jak prorok' albo 'zachowywać się jak prorok'.

Zachowanie proroków odbiegało od normy i dlatego łatwo było ich poznać. Takie zachowanie rozpoznawał i oceniał każdy Izraelita.

Niektóre z tych zachowań opisywano jako objaw szaleństwa lub opętania przez złego ducha (1 Sm 18,10-11; 1 Sm 19,18-24; 1 Krl 18,26; Jr 29,24-28).

Według ocen biblistów, niektórzy z proroków byli ekstatykami i w czasie gdy byli opanowani duchem Bożym ich zachowanie było nacechowane takimi symptomami jak:

Niekiedy ekstaza wprowadzała w stan kompletnego zamroczenia i była niebezpieczna (1 Sm 19,18-24; 1 Krl 18,26-29).

Poza Ewangeliami (1) (rys. Maciej Krzywicki)

Opisy działania pod wpływem ducha Bożego(!) niczym nie różnią się od opisów skutków spożywania środków odurzających w podręcznikach do psychiatrii czy toksykologii.

W Palestynie oraz w krajach muzułmańskich osoby szalone były uważane za święte i nietykalne. W Palestynie odnotowano szczególnie wielu proroków. Wystarczy zajrzeć do artykułu o kanonie Biblii.

Prokowanie z pewnością zapewniało prorokowi uznanie wśród społeczeństwa i mnóstwo profitów, z tym związanych.

Można więc być prawie pewnym, że niektórzy z nich - podobnie jak ludzie zawsze czynili - we wszystkich miejscach, czasach i kulturach - wspomagali swoje zdolności prorokowania niewielkimi lub większymi dawkami środków odurzających i halucynogennych.

W Biblii o tym nie napisano, bo z żaden z proroków nie został złapany za rękę. A zresztą po co o tym było mówić czy pisać. Objawy odurzenia psychotropami lub alkoholem z pewnością znała większość Izraelitów.

Zapewne dobrzy, uznani prorocy, różnili się od tych nieuznawanych, tym, że ćpali z umiarem, bez przedawkowywania.

Gdy czytam Objawienie Św. Jana to zawsze zastanawiam się co on takiego brał? No, gdyby mieszkał w Ameryce Środkowej lub Południowej to raczej nie było by wątpliwości.


Czasopismo: Blog Zielonego Smoka

Artykuł: nr 75

Autor: Jacek Piechota